Nazi sempatizanı Hansi’nin Amerika’da sonlanan macerası. Hikaye’nin detayları burada.

Amerika’da geçen alternatif bir macera için: Gazeteci Mehmet

J Bennett Fitts’in No Lifeguard on Duty adli foto serisinden, terkedilmis bos havuzlar. Renkler ve terkedilmislik etkileyici, Amerika kirsali hic gitmek istemedigim ama sonsuz heyecan verici bir yer. Daha once yayinladigimiz Bayramoglu Modern serisini de hatirlayalim.  J Bennett Fitts’in No Lifeguard on Duty adli foto serisinden, terkedilmis bos havuzlar. Renkler ve terkedilmislik etkileyici, Amerika kirsali hic gitmek istemedigim ama sonsuz heyecan verici bir yer. Daha once yayinladigimiz Bayramoglu Modern serisini de hatirlayalim.

Ne zamandır koyucam unutuyorum. Miles Davis’in 59′da polis şiddetine maruz kaldıktan sonra çekilen bu inanılmaz fotosu.

“New York — Miles Davis, 32, of 881 10th Avenue, a trumpeter now appearing in Birdland, 52nd Street and Broadway, was arrested after fighting with patrolman Gerald Kilduff, who had ordered him to move from crowded sidewalk. In the scuffle, Davis was hit on the head with a blackjack for which a St. Clare’s ambulance had to be called. (1959)”

Tom Sutpen’in blogundan.

İngiltere’de, ilk kez 2 domuz gribi vakası belirlendiği bildirildi. Domuz gribi Amerika kıtasının ardından Avrupa’da da yayılmaya başladı. Ama bize gelemez kiii :) Ne demişler? Her işte bir hayır vardır. Biz severiz domuzları, yemeyiz onları. Ben yine düm-düz bir mantık çizersem: Biz domuz yemediğimiz için Yunanistanda takılır kalır bu iş. İçiniz rahat olsun…

Orjinal ismi Idlewild olan, JFK’nin 1963′da vurulmasından sonra ismi John F. Kennedy‘e dönüştürülen New York havaalanı için basılan kartpostallardan.

İsmi Henri Cartier-Bresson, André Kertész, Walker Evans gibi 20.yy’ın en önemli fotoğrafçıları arasında anılan New York’lu kadın fotoğrafçı Helen Levitt, dün 95 yaşında hayata veda etmiş. 1936′da mentoru ve kahramanı Cartier-Bresson’un tavsiyesiyle aldığı 35mm Leica kamerası ile sokak fotoğrafları çekmeye başlayan Levitt, 1959 ve 60′larda Guggenheim’dan aldığı bağışla birlikte renkli fotoğrafın da öncülerinden olmuş; 70 yıl boyunca New York’un en doğal hallerini, sıradan insanları, çocukları, tebeşirle çizilmiş çocuk graffitilerini hep o çekmişti. Keşke 2005′te çıkan olağanüstüydü retrospektif kitabı elimde olsaydı da hayatım boyunca gördüğüm en iyi fotoğraf, 1988 yılının o güneşli New York sabahınının “essence”ını tek bir kareye hapsedebilmiş olan ilk fotoğrafın daha iyisini koyabilseydim. Fotöğraf çekiyorum diyen de bu röportajı okusun.

The Clash, Broadway, 1981

Madonna, St. Mark’s Place, 1983; Lesbian çift, 8th Street, 1981

Ne New York’muş be göster göster bitmedi. Village Voice fotoğrafçısı Amy Arbus’un 80′lerde yaptığı köşenin en iyileri kitap olmuş. New York’un altın çağıyla ilgili röportaj için.

Nevada doğumlu sanatçı Matthew Buckingham‘ın, 2002 yılında yaptığı Altı Büyükbaba adlı bu siyah beyaz baskı, Amerika’nın sembollerinden Rushmore Dağları‘ndaki figürlerin 502002 yılındaki görüntüsünü simgeliyor. Buckingham, jeologların 500.000 yılda rüzgar ve su tarafından tanınmayacak kadar erozyona uğrayacağını öngördükleri heykellerin, kültürel ve politik bir sembol olarak kolektif hafızadan yavaş yavaş yokolması ve tabiata geri dönmesini düşündürmek istemiş. Bir iki insan neslinde birçok kavram ve davranış biçiminin, kulaktan kulağa oynarcasına tanınmaz hale gelişini düşününce, bu eser insana değişmez diye düşündüğü birçok şeyi sorgulatan bir hal alıyor.

Bir süredir işlerine baktığım eleman Bryan Schutmaat ve buyrun size amerikan ıssızlığı, amerikan rüyasının o yollarda geçen yalnızlığı ve dramı ve renkleri. Yol, yolculuk, asfalt, uçsuz bucaksız kara parçası…

http://www.bryanschutmaat.com/

Salvador Dali 1974

Andy Warhol 1977′de “Orak Çekiç” sergisinin açılışında.

Rabbi Menachem Schneerson 1978′de Yahudi “verbringen”‘inde konuşuyor.

Sex Pistols’un basçısı Sid Vicious’un kızarkadaşı Nancy Spungen’in cesedi Chelsea Otelinden çıkarılıyor.

1981′de Hellfire Club’da S&M partisi.

Allan Tannenbaum’un 70′lerde New York adlı kitabından alınma. Böyle bir dönem heralde gelmedi bir daha. Diğer fotolar için Digital Journalist. Onur Aynagöz’ün yorumlarda uyardığı üzere bu kitap daha önce de konu olmuş Etrafta’ya.

Josh Keyes’in resimleri gerçekten çarpıcı. Yukarıdaki resimden tahmin edebileceğiniz gibi kendisi Amerikalı… 69 doğumlu. İnsanlığın yok olduğu bir gelecekte, hayvanları kentsel kesitlerde resmetmiş. Bir garip huzur, bir garip mutluluk. Bakmakta fayda var.

Türkiye’de Türkçe ezan yok ama Amerika’da İngilizce Kur’an okunuyormuş sanırım.  Çok da ilginç, bana bir dönem Almanya’dan çıkma R’n'Besk akımını hatırlattı.

1968 olimpiyatlarında yaptıkları sessiz gösteri sonunda hayatı kararan atletler.

Kabil’de restoranda töreni izleyen Afganlar

74 yaşındaki siyahı vatandaş Vertie Hodge ağlıyor

Kırsal Amerika’nın bağrı Montana’nın en eski barında Vietnam gazisi Keith Hart bile heyecanlı

İslamabad Pakistan’da barış yürüyüşündeki çocuklar..

Bir senede netin en önemli fotohaber blogu olan Big Picture doğal olarak Obama’nın Başkanlık seromonisini de atlamamış. İllaki birçok kişi bugün yarın görücek bunları ama Türkiye’nin genelinde ve zaman zaman Etrafta’da bile varolan cynicism (zargan çeviri: insanların iyi olduğuna inanmama.) haline ve özellikle de aslen Amerikan Pop Kültürüne ve yaratılan Obamaniaya duyulan tepkilerin Obama cynicismine kanalize edilmesine dayanamadığım için bazılarını koymadan edemedim.

Söz meclisten dışarı, dünyaya sorun çözmeye değil sanki sorunların çözülmeyeceğini tespite gelmiş bu insan tipinin kendilerine ve diğer insanlara inanmamaları bir derece de, hayatta yanyana gelseler ne kadar yüzölçümü kaplayacağını bir kere olsun düşünmedikleri dünya çapında birbirine benzemez YÜZMİLYONLARCA insana kendileri ve problemleriyle yüzleşme, varolan dogmaları aşabilme, diyalog vs gibi konularda umut ve ilham vermiş, yeni çağın ilk prototip liderinin Amerikan Başkanı olmasının sembolik değerini dahi kavrayamamaları nasıl patolojik bir durumdur anlayamıyorum. Heralde Türk entelektüelinin “bu halk adam olmaz abi”, halkının da “bu ülke bitmiş abi” retoriği gibi bir kronik bir ümitsizlik vakası.

Ve Amerika tarihine muhteşem bir show daha ekledi. 18 Ocak günü Obama için yapılan kutlamaları seyrederken dev bütçeli, içi boş bir Amerikan sahne showunu izliyormuşçasına bulanık bir haz aldım. (Evet aldım.) Oscar törenlerinde olduğu gibi bu sefer de Amerika, başkanlık törenlerinde ülkesinde yaşayan farklı tüm ırkları, milletleri bağrına bastığını  Bob Marley’in One Love şarkısıyla, Stevie Wonder’ıyla, Shakira’sıyla, Obama’nın seçim kampanyasında kullanılması için müziğini verdiği taaaaaa İrlanda’lardan gelen U2’suyla, beyazlar kadar siyahların ve uzakdoğu asıllıların da yoğunlukta olduğu dev korolarıyla gösterdi. Araya sıkıştırılmış Amerikan askerlerinin ailelerine kavuşma görüntüleri de tuz ve biberdi. Bütün bunlardan sonra Obama konuşmasını yapmaya çıktığında ise yeterince eğlenmiş, dansetmiş ve konsantrasyonumu kaybetmiştim. Ha evet ben bir öküzüm. Amerika hiç değişmeyecek dedim kendi kendime… Herşey büyük bir gösteri.