Yazın son ses partisi için tıklayınız.

Tekirdağ’a bağlı Kıyıköy’deki bu yarı bitmiş evler,  sakın yanlış anlamayın gecekondu değil,  İstanbul’dan gelen yoğun emlak talebinin itkisiyle son bir senede ortaya çıkan yazlık villalar. Neredeyse hepsinin içinde, alt katlarda yerli aileler yaşıyor, sonradan ekledikleri üst katları ise ya satıyorlar, ya da pansiyon olarak kullandırıyorlar. Kuzey Trakya’nın Bulgaristan sınırına çok yakın, doğal güzellikler açısından inanılmaz şanslı bu bölgesi, genişleyen ‘Megakent’in iki buçuk saat uzaklığında, üstelik 3. köprünün de geçmesi beklenen ekspres güzergaha da yakınlığıyla -zamanında Silivri ya da Kumburgaz’da olduğu gibi- rant savaşının en yeni cephesi. Savaş o kadar ilerlemiş ki, yol üzerindeki Saray beldesinden geçerken “İstanbullular duymadan gelin evinizi hemen bu fiyatlardan alın” yazan bir bilborda bile rastladık.

Bölge çoğunlukla sit alanı, sanırım surların içerisindeki bölgeye çivi çakmak dahi yasak.  Bu gördüğümüz evler kasabayı çeviren surların hemen dışında, ve yüzlercesi bir tepenin üstünden aşağı akıyor.  İnşaatlarda acele edilmesinin ve herkesin yarım sıvalı evlerde yaşamayı kabullenmesinin ardında, mevzuatın değişmesi ve bu bölgeye de imar yasağı gelmesi yolundaki korkuların etkin olduğunu sanıyorum.

Biz de geçtiğimiz hafta bu yarım sıvalı yerlerden, alt katında sahiplerinin yaşadığı, üst katımızın ise yarım bırakılmış boş bir inşaat olduğu ‘Aşkım Can Pansiyon’da konakladık. Evsahibimiz olan çok tatlı ve hiperaktif Trakyalı hanım, her müşteriden aldığı parayla inşaatı bir parça ilerlettiğini söyledi.  Altyapı sıfır olduğu, doğalgaz vs. gibi hizmetlerin ise bu bölgeye yakında gelmesi söz konusu olmadığı için, odunlu kaloriferle ısınan odamızın pembe duvarlarına bakarak güzel bir uyku çektik.

Daha önce işlerine burada birkaç defa referans verdiğimiz Metehan Özcan’ın “Vakum” isimli sergisi haftaya açılıyor. İçeriğini bilmesem de tahmin edebiliyorum. Yıkılmış, dökülmüş, terk edilmiş binalar, evler, parklar ve hep özendiğimiz, yenileriyle hep kıyasladığımız modernist mimari seçkilerini göreceğiz. Ve eminim ki sessizce bir sefer daha küfredeceğiz şehirlerimizi, binalarımızı gelişi-güzel tasarlayanlara ve onlara izin veren aç-gözlülere.

Amerikan Hastanesi Sanat Galerisi “Operation Room”
28 Nisan – 13 Haziran 2010 tarihleri arasında görülebilir.
Açılış: 27 Nisan 18:30

İzmirli Turntablist nofrost, Mustafa Özkent’in efsanevi albümü Gençlik ile Elele’yi el yordamıyla 2o dakikaya sığdırmış.

Dinle

Albümü edinmek için: Finders Keepers

Rahmetli Shawn Mortensen çekmiş

Bir ay boyunca parça gönderen destek olan herkese teşekkürler. İkinci bölümü geçen gün bitirdim. Üçüncü bölüm için malzeme toparlamaya başladım. grupsesli@yahoo.com’a demoları gönderebilirsiniz.

Dinle

1. Post Dial – Intro
2. Hello Soviet – Killing
3. Karakan – Kabus Intro
4. D2gg – Hayal Kursak
5. Rain On 1979 – Mathnawi
6. Hacı Bi Saniye – Uzun Uzuvlu İnsanlar
7. Lavina Yelb – Bursa Düğün Salonu
8. Zen – Dadidi
9. LBF – Untitled
10. Kha – 1
11. Hazavuzu – Disko Fiasko 03
12. Grangulez – Karen
13. Reverie Falls On All – A Never Wounded Eye
14. Proudpilot – Hardcore
15. Hayvanlar Alemi – Karpuzkafa 777
16. Post Dial – The Purple Rose Of Cairo
17. Okay Temiz – Kulta Baba
18. Vahsikan Kan – Rose Erotika
19. Reverie Falls On All – Perpetual (Live)
20. Slowcore Sunset – Elijah The Dolphin
21. Biblo – Kalp
22. Kupka – Sala Kul Me Helis
23. Dublör – Patrón
24. Cevedit – Orsoid Bounzi Intro
25. Dak – Kesik456
26. Koko Uno – Son

Öncekini dinle

O bir JATTA. Jatta Afrika’da büyük bir kabile. Nedir kabile?  Büyük bir aile… Sux The Gambia’da bir ‘Bumster’.  Bumsterin Türkçesi: Turist avcısı. Gambia’da üretim 0′ın altında, işsizlik fena. Bütün gençler turist peşinde, senden bir şey almak, sana bir şey vermek derdinde. Yürüyorum kumsalda, Bumsterlardan nefret ederekten, Kotu Point’e doğru geldim, bir de baktım Sux Jatta çıktı karşıma. Hey dedi, ben Franky, arkadaş olalım mı? Kardeşim dedim, bas git dedim. Kaçıncı Bumstersın sen biliyor musun dedim. Sux gayet sakin, ben diğerlerine benzemem… sen de sanki diğerlerine benzemiyosun dedi ve beni benden aldı, damardan girdi yani. Şöyle bi yürüdüm, düşündüm, dedim bu Sux iyi çocuğa benziyo. Döndüm gerisin geriye Kotu Point’e, buldum Sux’u, dedim siz ne işsiniz kardeşim?  Nedir bu huzursuzluk… Anladık siz fakirsiniz, biz zenginiz de…  Bırakın peşimi turist turist dolanayım diye saydırdım.  Dinledi beni sakin sakin. Sonra aldı sazı eline. Gambia fakir, memleketi hükümeti cahil, üretim yok, tüketim hat safhada. Cadılara, cinlere inanıyorlar.  Memlekette altın, maltın yok. Gambia’nın altını bildiğin şişman İsveçli, çirkin Alman turist. Gençlik çalışmak istiyo, hepsi yetenekli, özellikleri olan çocuklar. E dünya’nın her yeri böyle bir şekilde. Dünya’nın her yerinde cahil insan da var, insan gibi insan da var. Dedim Franky anladım da kardeşim senin ne biçim bi ismin var. İngiliz misin? Nesin? Dedi o benim takma ismim. Daha bi samimi görünsün diye. Eski İngiliz sömürgesi oluduğundan Gambia hala Avrupai isimlere rastlamak mümkün dedi, asıl adım Sux diye ekledi. Sux Jatta :) Baktım gözünün içine, gördüm ne kadar delikanlı olduğunu. E tabi dünyayı gezen insanız, insan sarrafı olmamak imkansız bu yolda. Bundan sonra yola Sux kardeşimiz ile devam ediyoruz. Zaten Sux olmasaydı bok yazardık burdan bunları. Salın kalıcakla…

peace+love

Geçen lecool’da gördüm, Sanatorium adlı oluşumun ilk sergisi, 9 Çin’li fotoğraf sanatçısının işleri. Resimdeki fotoğraf serisini daha önce görmüştüm nette, ama tabi tüm Çinlileri birbirine karıştırdığım için hangisine ait olduğunu kesinlikle bilmiyorum. Bu iğrenç günde etrafta’ya post atma gücünü veren Rabbim bana bu sergiye gidip görecek gücü de verirse bakıp öğreneceğim. Merak edenler için 24 Nisan’a kadar.

Amerika’da geçen alternatif bir macera için: Gazeteci Mehmet

Alexa Meade @ Flickr

Fotoğrafı geçen yaz Tekirdağ’ın Mürefte kasabasında çekmiştim. Bir Atatürk anıtı, yanında bir bayrak ve yanında dev bir bayrak daha! Taksim meydanındaki dev bayrak direğinin montajını da seyretmiştim; boğaza bakan tepelere yerleştirilen bayrak direklerine bakıp acaba biraz fazla mı oldu diye düşünmüştüm… Bir nedenden dolayı memleketimizin her bir köşesine eskilerine oranla en az 10 kat daha büyütülmüş, genelde 3 parçadan oluşan ve hem boyutlarından hem de kullanılan kumaşın kalitesinden dolayı şiddetli rüzgarlarda parçalanan veya indirilmesi gereken dev bayraklarımız asılıyor. Eski direklerin yanına yeni, büyük, dev olanları asılıyor.

Peki milletimizin simgesi olan bayrağımız, daha büyük olunca neyi ifade ediyor? Eski bildiğimiz normal bayraklar ve direkleri neden yetmiyor? Bizlere birşeyler mi söylenmek isteniyor diye merak ediyorum. Konuyu biraz kurcaladım. Bu işten birileri köşeyi mi dönüyor yoksa hükmeden partinin “biz daha büyüğüz; diğerlerinden daha güçlüyüz, siz de bizim milletimizsiniz; onların değil” türü politikasının bir parçası mı veya hiç alakasız bir sidik yarışı mı var ortada? diye internet diyarlarında turladım. Bazı haberlerden aynen aktarıyorum:

Makaralar dolanıyor…

“Kemer’in kuşbakışı noktalarından birisi olan Çalış tepesine Kemer Belediyesi tarafından 2 yıl önce yerleştirilen ve 2 gün önce yırtılan dev bayrak Kemer Belediyesi ekipleri tarafından yenilendi. Yıpranmış bayrak 36 mt. lik direkte takılı kalmış durumda ve makara da birbirine dolanmış durumda olduğundan iki günlük bir çalışma sonrası yerinden indirilirken bugün yeni bayrak göndere çekildi.”

Bayrak ve direği beraber çalınıyor…

“Balıkesir’in Sındırgı İlçesi’nde ‘Bayrak Tepe’ olarak bilinen bölgede, bir süre önce çalınan Türk bayrağı ve direğinin yerine yenisi konuldu.”

Sidik yarışında İ. Melih kasıyor…

“Başkent’in “Şehir Terası” olarak nitelendirilen 50. Yıl Parkı’na, Türkiye’nin en yüksek bayrak direği dikildi. Ankara Büyükşehir Belediyesi’nce özel vinç ve ekiplerle dikilen 110 metre yüksekliğindeki direkte 300 metrekarelik Türk Bayrağı dalgalanıyor.”

Direk altına kaçak anıt yapılıyor, sonra kaldırılıyor…

“Belediye, bir işadamına Taksim’e bayrak direği dikme işini vermiş; o işadamı direğin altına bir de ANIT eklemişti… Taksim Meydanı’nda 29 Ekim’de açılan ve kaçak olduğu iddia edilen 35 metrelik bayrak direğinin altındaki Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi ve maskının bulunduğu kaide İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından kaldırıldı. ”

Yurt dışına da ihraç ediyoruz…

“Türkiye`de hazırlanan Kırgızistan`ın en büyük bayrağı törenle göndere çekildi. Türkiye`nin BRY A.Ş tarafından hazırlatılan direk galvaniz ile kaplanırken, bayraklar ise özel kumaş ile diktirildi. Bayrak yeni direk içinde bulunan asansörlü halat ile elektrikli olarak yukarıya ve aşağıya taşınabilecek. Bayrak, direk ucunda 360 derece yön alabilecek ve her türlü hava şartlarına dayanıklı olup sert rüzgarlı günlerde bile direğe sarılmayacak.”

Yine ne desem bilemiyorum. Böyle film seyreder gibi yurdumu seyrediyorum. Tasarımını çok sevdiğim bayrağımızın düştüğü durumlar da iyi midir? kötü müdür? pek emin değilim. Ama şunu derim ki memleket olarak rasyonaliteden sapma konusunda galiba dünyada bir numarayız.

Bas Princen. Istanbul Edge City, 2009

SMAQ. Charter of Dubai, 2009

Decolonizing Architecture. Laboratory of Return: Oush Grab, 2009

Yukarıdaki görsel malzeme bu akşam tütün deposunda başlayıp 9 Mayıs’a kadar sürecek Açık Şehir sergisinden. Açık Şehir, Rotterdam Mimarlık Bienali’nden alınan ve burada zenginleştirilen bir içeriğe sahip. Konu, kentsel koşulların sürdürülebilirliği için mimarların ve şehircilerin nasıl gerçekçi bir katkıda bulunabileceği sorusu üzerine yoğunlaşmakta.