Evvelsi gün Obama’nın moda ve popkültür tarafından yutulması ile ilgili yazmıştım. Yukarıdaki video Politika ve Moda arasındaki ilişkiyi, çok moda olan Filistin kefiye eşarpları ve Che tişörtleri üzerinden sorguluyor. Bunu izleyince muhtemelen sinir olacaksınız ama Batı Şeria’da 3.5$’a otantik kefiyeler üreten ve satan al-Hibriwi’nin, Çin’de üretilen ve Urban Outfitters gibi chainlerde 5 katı fiyata satılan bu kopyalar yüzünden makinalarını sattığını duyunca sinir tiksinmeye dönüşecek.. diye umuyorum.
Popkültür ve moda endüstrisinin acımasını bekleyecek kadar romantik değiliz, nasıl kanser hücresi kendini kopyalarken acımıyorsa, moda da kuvvetli bir replikatör olarak tüm ide ve imgeleri kopyalayarak ürüyor. Buna karşı olarak ise şu an elimizde ileride pop ile savaşabilecek gücü olan sadece “slow” hareketleri var. Treehugger geçenlerde bir makalesinde, chainlere, hızlanmaya ve kitlesel hareketlere karşı 7 adet “yavaş” hareketten bahsediyordu, dün de Monocle‘da malesef embed edemediğim bir videoda, Londra’nın chainlere yenilmemiş bir sokağı olan Lamb’s Conduit Street’te yerel güzelliklere önem veren, kitle ve pop hareketlerine sırtını dönmüş kendi halinde sofistike hayatlarını yaşayan insanları gördüm. Artık tek ihtiyacım olan bir oturma izni.
Dünya tarihine geçmiş en önemli 23 yolculuk nedir?. İpek yolu? Cook’un Pasifik seyahati? Marco Polo’nun seyahatleri, Magellan’ın dünyanın çevresinde dönmesi, yoksa Ken Kesey’in Amerika’yı baştan başa dolaşan The Electric Kool-Aid Acid Test Trip’i veya Orient Express’mi? Good dergisi, NY Times’ın mükemmel interaktif visualizationlarını aratmayan Wanderlust adlı bir uygulama ile bütün bu yolculukları harita üzerine yerleştirmiş. Evliya Çelebi de olsa iyiydi!
Ölmeden önce yapmak gereken 100 şeyi yazan adamın trajik bir şekilde 41 yaşında ölmesiyle aynı gün bulduğum Before I die adlı projeye katılanlar polaroidlerinin altına ölmeden yapmak istedikleri birşeyi yazıyor. Çoğu insanın dünyayı dolaşmaktan başka söyleyecek ilginç birşeyi olmaması acıklı. Diğer yandan polaroidi kurtarın.
Başkanlık seçim yarışının startı verildi, Obama’nın kazanmasını umuyoruz, “kazansa da birşey değişmezcilerden” değiliz, ufak nüansların bile çok önemli sonuçları olan birbirine bağlı bir dünyada McCain gibi Vietnam gazisi bir silah fetişisti yerine, gülmesini ve adam gibi konuşmasını bilen sakin bir Obama’yı tabiki tercih ediyoruz.
Bununla birlikte Obama’nın anketlerde gerilemesi söz konusu, bununla ilgili geçen gün (friendfeedde bir çözümleme yazdım. Malesef Amerikan medya punditleri (bizim köşe yazarları işte) Obamayla cicim ayını bitirdi. Obama popkültür ve magazin arasına sıkıştı, tişörtleri Che tişörtleri gibi satılıyor, “Yes, we can” ve “Change” gerçek anlamından koparıldı ve varolan sistem tarafından içi boş sloganlara dönüştürüldü ve sonuç olarak gerçek politik gücünün yerine ona ikonik bir güç verildi. O artık değişimin, umudun, güzel günlerin, barışın ikonu, ama tişörtlerde, posterlerde, pop ve rock sanatçılarının konserlerinde. Kısacası o da MTV jenerasyonuna satılan bir pop idolü haline geldi.
Sistemin alternatif olanı içine alma süresi bir hayli kısaldı, kısa bir süre önce Banksy’ye de olduğu gibi, Obama’da 1-2 sene içinde sisteme meze edildi, zamanında aynı şey Baskın Oran’ın ezberbozma muhabbeti ile olmuş ve insanlara gına getirilmişti. Şimdi bütün akbaba Hollywood yıldızları ve popçuların heryerde Obama propagandası yapması da eminim Orta-Batı Amerika’da adamdan nefret edilmesini sağlıyordur. Umarım Amerikalılar gerçekten değişimi, değişme pahasına getirmeyi başarır, çünkü genelde değişim isteyenler kendilerinin de değişmeleri gerektiğini görünce vazgeçebiliyor..
Fleshmap, 1000 şarkılık örneklem setinden, farklı tarzlarında şarkıların sözlerinde vücudun hangi organlarından bahsedildiğine dair bir istatistik çalışması. Çalışma kendi kendini anlatıyor ve hiphopun ilk sırada kıç çıkarması normal ama ikinci sırada kafa çıkması?
Tahmini değeri 50 milyon dolar, dünyanın en büyük müzik koleksiyonunu yapan Paul Mawhinney’in hikayesi, diabet hastası olan ve gözleri neredeyse görmez olan 69 yaşındaki koleksiyoncu, koleksiyonu senelerdir elinden çıkarmaya çalışıyor, biraz tv duygusallığıyla yapılmış bir kısa röportaj olmuş ama hikaye etkileyici. via todayandtomorrow
Fransız Daniel Firman‘in bu imkansiz hareketi yapan fil enstelasyonu Palais de Tokyo‘da sergileniyor. Fiziksel olarak bunu ancak dünyadan 18bin km uzakta ya da 2,484,0031.1 m çevresi olan bir gezegende yapabilirmiş, bu açıdan bir nesne olmanın ötesinde kavramsal olarak da ilgi çekici bir çalışma. Çağdaş sanatın sürekli böyle tanımını genişlettiği bir ortamda bu tip çalışmaları nasıl buluyorsunuz?.
Olimpiyat manyağı değilim ama geçenlerde NY Times’da gördüğüm bu harika infographics/interaktif görselleştirmesini (visualization başka çevirisi var mı?) paylaşmalıyım. New Architecture bölümünde Pekin’deki tüm yeni mimari unsurlar harita üzerinde gösterilmiş ve fotoğraflanmış, hikayesi ve yapımı anlatılmış ve Nicolai Ouroussoff tarafından kritik edilmiş. İçeriğin de ötesinde sunum on numara. Şunun bir ergenekon versiyonunu yapmak istesek yapabilir miyiz acaba?
Library of Congress’in sergisini açtığı 1939-49 yılları arasında çekilmiş renkli kırsal Amerika fotoğrafları. Amerikan Farm Security Administration’ın çektirdiği fotolarda kırsal köy ve kasabalarda depresyon sonrası Amerika’sından insan manzaraları görülmekte. Bu arada flickr The Commons projesiyle LOC, Smithsonian, Brooklyn Museum gibi sayısı artmakta olan birçok müze ve kültür kurumunun arşivlerini dijital ortama taşıyor. Zamanında müzecilik derslerinde olucak diye anlatıyordum gerçek oldu bile.
63 yaşındaki Haiti asıllı Harlem’li fotoğrafçı Alix Dejean’ın fotoğrafları’nı NY Times’da gördüm. Harlem hep zencilerin yaşadığı tehlikeli ama “real” mahallelerden olmuştur gözümde, acaba zamanında Harlem’e giden beyazları gerçekten kesiyorlar mıydı? Yoksa efendi gibi oturup konuştuğunda seni aralarına alıyorlar mıydı?
Ergenekon’un bir numarası değil yanlış olmasın, emekli lise öğretmeni Geral Fauss’un 1978′de yaptığı ve o gün bugündür politik rallyler ve reklamlarda yüzlerce versiyonunu gördüğümüz “1 Numarayız” eli. Neden ayyıldızlısını görmedik acaba hiç, biz de bir numarayız diye övünmeyi çok severiz oysa ki.
Olimpiyat oyunları yakında başlıyor. İnsanoğlunun birbirinin bileğini bükmeye olan azminin vücuda gelmiş hali olan bu bir aylık mevzu belki eskisi kadar önemli değil ama bu sene de black panther hareketi gibi bir free tibet sembolü gelir mi diye bekliyor olacağız! O zamana kadar 20.yyın en önemli Alman ilüstratörlerinden Otl Aicher‘in 1972 olimpiyatları için yapmış olduğu posterlere bakıp, uzun süren grafikerlik sevdasından vazgeçme zamanının gelip gelmediğini düşünebilirsiniz..
Body Modification denince aklımıza gelenler bugüne kadar PJ’in yaptıklarıyla sınırlıydı. Bugün bir anda ufkum açıldı. Daha önce teorik olarak kendi çocuğunu korkutarak psikolojisini bozmak, bilerek çirkinleşmek, kendini sakatlamak, gibi şeyler üzerine düşündük ama bir insanın kendi kendisini dövme yardımıyla bir zombi haline getirmesi biraz ağır geldi. “Hiç mi büyümüycen oğlum sen?”e cevabı hazır ama arkadaş olayı gözlerine siyah boya enjekte ettirmek burnunu kesmek, kulağını aldırmak gibi noktalara götürmeyi düşünüyor. Çok değil 50 sene sonra bunların hepsi olucak ama demek ki beklemek zor geldi..
