Can’ın kardeşi paylaşmış bunu benimle. Ama öyle Etrafta’ya koyayım diye değil (oluyor ya bazen). Sırf ben severim diye. Sevdim, ama üzüldümde sevişirken. Şöyle ki; Sevdim, çünkü bir kez daha gördüm memleketin ne kadar yaratıcı olduğunu, espri anlayış seviyemizin nasıl göklerde olduğunu. Üzüldüm, çünkü bir kez daha gördüm memleketin ne kadar yaratıcı olduğunu, espri anlayış seviyemizin nasıl göklerde olduğunu. Belki “biz çok gördük böylelerini” diyeceksiniz ama en güzeli budur bence.
İsmi Henri Cartier-Bresson, André Kertész, Walker Evans gibi 20.yy’ın en önemli fotoğrafçıları arasında anılan New York’lu kadın fotoğrafçı Helen Levitt, dün 95 yaşında hayata veda etmiş. 1936′da mentoru ve kahramanı Cartier-Bresson’un tavsiyesiyle aldığı 35mm Leica kamerası ile sokak fotoğrafları çekmeye başlayan Levitt, 1959 ve 60′larda Guggenheim’dan aldığı bağışla birlikte renkli fotoğrafın da öncülerinden olmuş; 70 yıl boyunca New York’un en doğal hallerini, sıradan insanları, çocukları, tebeşirle çizilmiş çocuk graffitilerini hep o çekmişti. Keşke 2005′te çıkan olağanüstüydü retrospektif kitabı elimde olsaydı da hayatım boyunca gördüğüm en iyi fotoğraf, 1988 yılının o güneşli New York sabahınının “essence”ını tek bir kareye hapsedebilmiş olan ilk fotoğrafın daha iyisini koyabilseydim. Fotöğraf çekiyorum diyen de bu röportajı okusun.
II. Meşrutiyeti ilan etmek üzere İstanbul’a gelen Hareket Ordusu askerlerinin Yıldız Sarayı’nı ele geçirmeleri
Türkiye´nin ilk kadın muhtarı Gül Esin Hanım
1967 yılına ait pullar
Bu imajlar dijital arşivsizliğimizden yakınanlara güzel bir kaynak olabilecek GTA sitesinden.
GTA, Hacettepe Üniversitesi ve Tübitak işbirliği ile oluşturulmuş, içeriği her gün zenginleşen, Türkiye’nin modernleşme süreci, Osmanlı dönemi, Atatürk döneminde yapılan inkılaplarla ilgili görseller, fotoğraf, kartpostal, pul, piyango, afiş ve bir çok değişik imajın bulunabileceği bir proje sitesi.
Fotoğraflara bakabilmek için üyelik gerekiyor ve şu an için malesef 25 fotoğrafın orijinal boyutlarına bakabiliyor, ondan sonra eklediğiniz her imaj için 5 imaj görme şansınız oluyor. Olsun…
Uzun bir aradan sonra Memleketten Funk serisine kaldığımız yerden devam ediyoruz…
(Kapaktaki görsel Engin Evin – Ah dede Vah Dede 45 liğinden.)
Efenim, Onur Aynagöz postundan sonra bu post farz oldu. Bilen bilir Yaşar Alptekin şu anda bambaşka biri. Yaşar aynı Yaşar. Ancak karakter farklı, düşünce farklı, mantık farklı. Kimlik çok önemli bu hayatta. Asıl soru şu: Kimsin? Bunu bulmak, anlamak, kavramak ulu bir şey olsa gerek. Yapmış bunu Yaşar Alptekin. Kendisinin Hac’dan dönüşteki röportajlarına denk gelmişsinizdir. Detaylarda kaybolmayalım. Yaşar öyle mutlu, öyle gururlu ki. 80′ler Johnny Travolta dansçı kimliğinden eser yok. Travoltacılık halleri sadece filmlerde kalmıyordu zamanın artizlerinde, sokakta da bu dansçı kimliğine yakın takılıyorlardı. Kimine garip gelebilir ama, ben üstteki Yaşar Alptekin’i tebrik ediyorum, gerçek kimliğini bulduğundan dolayı.
Evet, nerede kalmıştık? Çocukken televizyonda gördüğüm bazı insanların yaptığı acayip hareket ve mimiklerden utanır gözlerimi kapatır ya da kafamı koltuğa gömerdim. O yıllardan beir izlediğim hiç bir şey bende bu hissi hissi uyandırmamıştı.
The Clash, Broadway, 1981
Madonna, St. Mark’s Place, 1983; Lesbian çift, 8th Street, 1981
Ne New York’muş be göster göster bitmedi. Village Voice fotoğrafçısı Amy Arbus’un 80′lerde yaptığı köşenin en iyileri kitap olmuş. New York’un altın çağıyla ilgili röportaj için.
Korkmayın ünlü britpop grubu değil, Siggraph ve Ars Electronica’da sergilenmiş bir mikro dünya yerleştirmesi Oasis. Fiziksel şartlarla etkileşim halinde olan bu sanal mikrodünyada canlılar doğuyor, büyüyor ve ölüyor. Bu Korelilerden korkulur.
Gazetecilik ve İnternetçilik birleşince ortaya ilginç haberler çıkıyor bazen. İllaki haber doğrudur bir şekilde, ama o resmi koyunca bana harbiden bir şeyler oluyor…
Kaymak: Hürriyet.com.tr
Chuck Jones’un “Çizgi ve Nokta” isimli çizgi filmini çocukken TRT’de ya da kasette izleyip kendi kendime manalar çıkarmış ve bunları uygulayarak hayatta mutlu ve başarılı olacağıma karar vermiştim. Bugün izleyince kendimden emin olamıyorum, zaman içerisinde çizgiye mi karalamaya mı dönüştüğüm, yoksa yarısı çizgi yarısı karalama gibi hibrid bir nesne mi olduğum konusu tartışılır.
Biraz eski bir haber olabilir ama uzun süredir aklımda olan american apparel’in sahte afişleri mevzusunu atladık galiba burada. Hem geçmişini hem de yeni gelişmeleri özetliyim dedim. Bilmeyenler için başından başlarsak: stereo hell adlı site New York sokaklarında fotoğraflarını çektikleri poster/afiş tabelalarının üzerine PS ile kendi yaptıkları american apparel reklamlarının çok daha erotik, kışkırtıcı ama dalgacı sahte versiyonlarını yapıştırdılar. Etrafta yayıldı ve sonuçta bunları internette görenler sokaklarda gerçekten böyle bir gerilla reklam kampanyası olduğunu düşündüler. Tabi ki konu animal ve vice gibi sitelere/dergilere taşındı ve bir süre önce AA vice’ın arka kapağına bu sahte posterleri konu alan bir info/reklam karışımını koydu. Sonuçta hipster kafalı gruplar arasında bir haha-hihi malzemesi herkesin işine yaradı gibi. Stereo hell daha sonra Lehman Brothers ve Bear Stearns gibi batık-dev-yatırım-bankalarını gırgıra alan Las Vegas serisine ve sonrasında da benim yeni gördüğüm ve çok hoşuma giden çağdaş sanat dünyası ile ilgili posterler yaptılar. Modacıların sanatla olan etkileşimlerini ve müzelerde yapılan jet-set-moda-sanat işlerini eleştiren ve bunu yine erotik/provokatif/alaycı bir üslupla ele alan stereo hell’a büyük “hürmet”.
Yeni işler burada.
Geçenlerde TRT’ye bir e-posta gelmiş. Geldiği gibi piyasaya düşmüş. Aynen iletiyorum:
“Merhaba, ben Giresun’dan Muammer. Resimdeki benim, ben Süpermene benziyorum benlik bir rol olursa oynarım… Reklam, dizi, sinema”
Aforizmalarını çok sevdiğimiz kavramsal sanatçı Jenny Holzer‘in Whitney‘de açılan PROTECT PROTECT adlı sergisi için Holzer’in bir vecizesi tişört yapılmış. 75$’a Whitney’e senelik üye olan herkes bu sınırlı sayıda basılmış tişörtün sahibi olacak. Amerika’lıların hep boktan özelliklerini alacağımıza, “fundraiser” yapmadaki başarısını alsaymışız keşke, bu arada “limited edition” yeni ekonomide ayakta kalabilen sayılı modellerden biri, herşeyin kopyalanabilir olduğu bir dönemde sanat eserinin biricikliği geri mi dönüyor?
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
