Buyurun buradan yakın… Aslı Kuriş’in ‘Obama’ haberinden sonra tutamadım kendimi. Bizim Obama, kendi cümbüşünün aynı sabahında o ayki ‘Örümcek Adam’ çizgi romanına da konuk olmuş. Çizgi süper kahraman, gerçeğine karşı. Tam hikayenin derinliğini bilemiyorum, yakında düşer internete, olur haberiniz ama duyduğuma göre şimdiden toplamış ve bitirmiş koleksiyoncular binde bir olmuş bu olayı.

Kapakta Peter Parker diyor ki Obama’ya:

‘Hey! Eğer sen benim kapağımda olabiliyorsan, ben de yeni dolarların üzerinde olabilir miyim?’ 

Bilmiyorum ki güzel hareketler mi yoksa yalan hareketler mi bunlar?  O kadar çok kandırık olduk ki şimdiye kadar, sütten ağzı yanan dişlerini fırçalamadan yatıyor artık.

Ve Amerika tarihine muhteşem bir show daha ekledi. 18 Ocak günü Obama için yapılan kutlamaları seyrederken dev bütçeli, içi boş bir Amerikan sahne showunu izliyormuşçasına bulanık bir haz aldım. (Evet aldım.) Oscar törenlerinde olduğu gibi bu sefer de Amerika, başkanlık törenlerinde ülkesinde yaşayan farklı tüm ırkları, milletleri bağrına bastığını  Bob Marley’in One Love şarkısıyla, Stevie Wonder’ıyla, Shakira’sıyla, Obama’nın seçim kampanyasında kullanılması için müziğini verdiği taaaaaa İrlanda’lardan gelen U2’suyla, beyazlar kadar siyahların ve uzakdoğu asıllıların da yoğunlukta olduğu dev korolarıyla gösterdi. Araya sıkıştırılmış Amerikan askerlerinin ailelerine kavuşma görüntüleri de tuz ve biberdi. Bütün bunlardan sonra Obama konuşmasını yapmaya çıktığında ise yeterince eğlenmiş, dansetmiş ve konsantrasyonumu kaybetmiştim. Ha evet ben bir öküzüm. Amerika hiç değişmeyecek dedim kendi kendime… Herşey büyük bir gösteri.