major bir label batmis olsa birebir alakali olurdu ama iflas eden bir perakende zinciri oldugundan insanlarin CD almak, tasimak, saklamak istememeleri eskiye nazaran cok daha buyuk bir etken.

Amerika’da CD ler icin ayrilan perakende alaninin 2008′de %30′dan daha fazla dusmesi bekleniyordu.

asagidaki The Economist’den, 10 Ocak ‘08 sayisi

EMI, the world’s fourth-biggest recorded-music company, invited some teenagers into its headquarters in London to talk to its top managers about their listening habits. At the end of the session the EMI bosses thanked them for their comments and told them to help themselves to a big pile of CDs sitting on a table. But none of the teens took any of the CDs, even though they were free. “That was the moment we realised the game was completely up,” says a person who was there.

Bu konulara ben de az buçuk vakıfım, metinde de aslında sizin belirttiğinizi evrimi “mesleğin yaşam döngüsü” diyerek anlatmak istedim, zira ben de major labellara pek fazla acıdığımı söylemem. Burada ilgimi çeken bu terkedilmişliiğin fotoğrafları, belki biraz daha “sanatsal” bir bakış açısıyla..

Branş yeni ve yaratıcı yöntemler bulmak zorunda yaşamak için. Artistlerin kanını emen plak şirketleri kaçınılmaz sonlarına doğru gidiyorlar. Telif hakları, müzik branşının geleceği, sanatçının çalınan emeği çok sıcak konular bugünlerde. Ben bir yazı yaşmıştım, pdf olarak da koyyuyorum siteme. Bu konuyla ilgilenen insanlara -ki her internet kullanıcısının ilgilenmesi gerekiyor- okumalarını tavsiye ederim. Telif haklarının çıkış noktası ve asıl amacı ile ilgili bilgiler bulacaksınız. Onların işiğinda olaya bakalım bir de…