Pamelia Kurstin’in “İstanbul Teremin Buluşması” kapsamında Türkiye’yi ziyaretini daha önce buradan duyurmuştuk. Konser sonrasında kalabalığın arasında duyduğum yorumlar performansın genel beklentiye göre fazla “avant-garde” kaçtığı noktasında birleşiyordu. Kendisinin rakıdan keyif almasını bilecek kadar güzel bir insan olması da ayrı bir konu. Pamelia Kurstin’in daha müzikal teremin icrasını ve küçük bir söyleşiyi içeren videoyu yukarıda izleyebilisiniz.

Halil’in fotoğrafları sayesinde başka bir konuyu henüz haber yapmış olmamıza rağmen sitede gezinirken gördüğüm bu kareyi ayrıca yayınlamadan duramıyorum. Çok iyi.

Bizi haberdar eden Emrah Arslan’a tekrar teşekkürler.

Bunlar “Kızıldere Baskını”ndan.

Etrafta’nın “Facebook”taki gurubuna Emrah Arslan’ın koyduğu fotoğrafları ve bağcığı takip ederek Halil’in sitesine ulaştım. İçerisindeki tomarla iyi fotoğraf bir yana yukarıda pek azını gördüğünüz seri, yakın tarihe ait bu güne değin bir arada gördüğüm en büyük hazinelerden bir tanesi. Fotoğraflar 68 hareketinin 30. yıldönümünde fotoğrafçının eline ulaşmış ve o da bunu bir kitap haline getirmiş. Kitaba ait sitede bulunan yazıdan; serinin İstanbul, Tokat, Niksar ve Kızıldere’de çekilmiş resimlerden oluştuğunu, kitaba ait metinlerin Kızıldere Katliamı’ndan sağ kurtulan tek kişi olan Ertuğrul Kürkçü tarafından yazıldığını öğreniyoruz.

“Ülkemde neden böyle oluyor?” diye herkes gibi kendime sorular sorarken gördüğüm bu fotoğraflar aklıma başka sorular getiriyor: Nasıl oluyor da topu topu 30 sene öncesinde olmuş olayları bütün bir ülke bir televizyon dizisinin gerçekliğinden hatırlamakla yetinebiliyor (Hatırla sevgilim)? Bu toplumsal amnezi nasıl sağlanıyor?