Bu antik youtube klibi, 1960′lardan kalma bir Amerikan savunma bakanlığı propaganda filmi. İçinde Sovyet casuslarına karşı ne gibi tedbirler alacağınızdan, çeşitli casusluk mekanizmalarının tanıtımına kadar bir çok cevher mevcut. İzleyiniz.

Sokak sanatı, son yıllarda, galerici-müze-küratör-sermaye çemberinde kurumsallaşmış güncel sanatın karşısına bahar tazeliğinde bir bakire gibi doğmuştu. Mahallenin pahalı meşin topuyla oynatmayan şişko zengin çocuğuna karşı plastik toplarıyla her gece japon kale maç yapan bu yiğit gençleri hepimiz bağrımıza basmıştık.

Sonra gün geldi devran döndü, bu cesur gençler de çil çil $$$$ dolarların kokusunu aldı, Banksy’sinden Swoon’una bir çok sokak sanatçısı, kimi zaman maharetlerini Nike, Adidas, Playstation ve benzeri cool markaların hizmetine sundu, kimi zaman da alternatifi oldukları sistemin içinde palazlanıp, kafası çalışan küratörlere (ve galerilere) yeni gelir kapıları açtı. Ve bugün geldiğimiz noktada artık sokak sanatı da karşı sesini bulmuş görünüyor.

“Splasher” isimli kimse, New York’daki duvar resimlerinin ve graffitilerin üzerine bir kova boya boca ettikten sonra manifestosunu yapıştırmak suretiyle sanatını eda eyliyor. Dadaistlerin söylemine benzer bir dili olan manifesto, ayrıca okuyanı da bu yazıyı duvardan söktüğü takdirde elinin tutkal içerisindeki kırık cam parçaları vasıtasıyla uf olacağı tehdidiyle uyarıyor.

Tabii bu şahsın ettikleri New York sanat camiasında infial yaratmış durumda. Kimi bunları vandallık olarak niteliyor ve sanatsal değerinin “Art School Prank” seviyesinde olduğu söyleniyor. Hatta Splasher’ın sanat medyasında yer bulması bile kızgın tepkilere yol açmış.

Tuhaf olan şey ise, “sokakları özgürleştirmek” amacıyla yola çıkan kahramanlarımızın, bu özgürlüğü sadece kendileri gibi düşünen, aynı estetik ve ideolojik bağlamı paylaşanlara rezerve etmek istemesi. Sokak gibi organik bir mekanı kendine mecra olarak seçen kişilerin aynı organik yapının etkileri karşısında bastonlu muhafazakarlara dönüşmesi gerçekten ironik ve insan doğasına dair güzel bir örnek. Kaldı ki sanatını şehir duvarlarında ifa etmeyi tercih etmiş kişi, eserlerine dışarıdan müdahale (işeyen bir köpek?) geleceğini terakki edemiyorsa şapkasını önüne koyup düşünmeli derim.

Konuyla ilgili farklı teoriler de var tabii, ama aşağıda izleyecekleriniz en azından eğlenceli olabilir, cuma gecesi içkiyi kaçıranların sabah ayılmasına yardımcı olabilir, sıkabilir… Bilmiyorum.

Bu filmi Rob Bryanton tarafından yazılan “Imagining the tenth dimension” adındaki kitaba ait sitede buldum. Buldum dediğime bakmayın, site çoktan bir milyonun üzerinde ziyaretçi görmüş. Özgemişi fizikten çok televizyon, medya ve sinema ile ilgili olan bu kişinin neden kafayı ileri derece fizik kavramlarını sıradan insana anlatmaya taktığını çözemiyorum. Öte yandan popüler bilmin 10. boyutla ilgileniyor olması beni dünyamızın geleceği açısından kaygılandırıyor.
I. bölüm

II. bölüm

Bu da benden:

O.A.

Gün geçmiyor ki tasarımcı ve programcılar yeni bir etkileşim arayüzü geliştirmesin. Bu örnek de ses üretiminin nasıl gerçekleştirilebileceğine dair yeni bir önerme. Özellikle modül yerine geçen parçalar benim ilgimi çekti.

Emre Güven tarafından çekilen bu fotoğraflar Hrant Dink’in cenazesi sırasında 4 farklı kanalda aynı anda nelerin yayınlandığını belgeliyor.

Görüldüğü üzere TRT 1 bir müzik programını tercih ederken, devletin haber kanalı TRT 2 (aslında kamunun kanalı ama bilindiği üzere kamu sadece türban ile ilgili bir kavramdır), Başbakanımızın milli utanç kaynağımız Bolu Tüneli’ni açışını göstermeyi uygun bulmuş…

Yakın zamanda Amerika’da aşırı muhafazakar FOX TV’nin sahibi Rupert Murdoch tarafından satın alınan TGRT HABER iki olayı da yanyana yayınlarken, NTV, CNN TURK ve diğer haber kanalları Dink’in cenazesini izleyicilerle paylaşmış.

Bundan 5-6 yıl mukaddem bunlardan bir seri yapmıştım, şimdi oldukça yavan geliyor ama grafik tasarım lezzeti hoşuma gitti, nostalji hissiyle koyuyorum.

Yazar: Onur Aynagöz

Dün Osmanbey’de bir adam “Bir ermeni öldürdüm” diye bağırdı.
Geri kalan kim varsa “Burası nasıl bir ülke” dedi kendi kendine…

Hrant Dink katıldığı tartışma programlarında karşı taraf ağzından köpükler saçarken, gülümseyen, anlayışlı ve sevecen tavrıyla dikkatimi çekerdi hep. Ne dediği, ne söylediği bir yana bu sıcak yanıdır belki sebep: Dünden beri yüzüm pek gülmüyor.

Bizden bir kişi eksildi. Kim olduğunu, kudretini nereden aldığını bilmediğim birileri hayatımdan sürekli bir şeyler eksiltiyor. Yakın zamana kadar henüz yaşım küçük aklım ondan basmıyor bu işlere derken, bu gün bakıyorum koskoca adam olmuşum halen kavrayamıyorum olanları. İçimizden bir kişi eksildi.

Her gün biraz daha iyi olacak demeyi zar zor becerirken, kendimi güç bela aydınlık yarınlar terrranesine inandırmaya çalışırken, tanımadığım biri ihmalleriyle, tanımadığım biri cehaletiyle, tanımadığım biri pişkinliğiyle ve tanımadığım başka biri vahşetiyle bu ülkeye dair içimde taşımaya çalıştığım tüm güzel düşüncelerin içine sıçıyor. Haftada 400 kişinin ziyaret ettiği bu sitede yazı yazarken zaman zaman dilimin ucuna geliyor söyleyemiyorum korkumdan. Devlet Baba gelir küçük kulaklarıma asılır da kopartır diye ödüm koparken benim, dün içimizden bir korkusuz eksildi.

Başbakan ve yardımcısı 301. maddeden dolayı hiç hapse giren, ceza çeken olmuş mu diye ortalığı epey bir idare etti. Bu gün etrafıma bakınca görüyorum ki; bu günden başlayarak adıyla sanıyla koskoca TÜRKİYE CUMHURİYETİ, üzerinde yaşayan her canla birlikte suskunluğunun, tereddütlerinin ve umursamazlığının bedelini ödeyecek, cezasını çekecektir. Bundan hiç şüphe duymuyorum. Hepimiz kafamızın içinde üçer kurşunla yaşamaya alışmalıyız. Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak, çünkü ben aklımdan geçenleri özgürce söyleyebileceğim bir ülkede yaşamak istiyorum.

Mutsuzlugumu kelimelere dokmekte zorlaniyorum. Umutsuzlugumu, öfkemi, ve en önemlisi kendime kizginligimi nasil ifade etsem bilemiyorum.

Hrant Dink bir gunah keçisiydi galiba. Bizim, belki devlet korkusundan, belki ilkögretim yillarinda beynimize kazinan Ermeni dusmanligindan (ki biliyorum ayni dusmanlik Ermeni çocuklarina da asilaniyor) ya da Özal sonrasi apolitize edilmis konformistlere dönüstürülmüs olmamizdan kaynaklanan sessizligimiz ve tepkisizligimizin yükünü üstlenmis bir günah keçisiydi. O ve onun gibi bir kaç “aydin” riski üstlenip tabu konulari kamuoyu önünde tartistigi ve her nevi eziyetle sinandigi sürece biz de oturdugumuz yerden, birilerinin bizim isimizi hallediyor olmasinin rahatligiyla görsel kültür, sanat, tasarim falan filan gibi konularda ahkam kesiyor, apolitikligimizin keyfini sürüyorduk. Suya sabuna dokunmayan, kustüyü yastik yumusakliginda mevzularimiz, aslinda bizi boynumuzdan baglayan zincirleri ölçme zahmetinden kurtariyordu.

Sanirim bu tatli ilüzyon benim için dün sona erdi. Daha önce de söyledigim gibi kelimeler zor çikiyor. Öldürülene kadar bu adamin sadece varolmasinin bile bana ne anlam ifade ettigini hiç idrak edememis olmama akil erdiremiyorum. Haberi duyduktan sonra, ayni benim gibi hedonist apolitik arkadaslarimla, daha önce hiçbirimizin aklina bile gelmeyen ama o an çok dogal gelisen bir refleksle Taksim metro istasyonunda bulusup olayin vukuu buldugu Osmanbey’e, Agos Gazetesinin önüne gittik. Orda olmak için karisik sebeplerimiz vardi sanirim, bazilari temiz ve samimi, bazilari firsatçi ya da ikiyüzlü sebeplerdi: aciyi, öfkeyi, mutsuzlugu, çaresizligi paylasmanin yaninda, kalabalik olmak, dünyaya biz aslinda katil degiliz demek, Türkiye’nin ve Türklerin dünyadaki imaji filan uzerine de karisik duygular. -ki bugün gazetelerde okudugum kadariyla necip milletimin tüm politikacilari hep bir agizdan hadiseyi Türkiye’nin dünyadaki imaji cerçevesinden yorumluyor…-

Belki de orada bulunmak, tarihi bir olayi medya yabancilastirmasindan bagimsiz, haber haline, “data” ya da “enformasyon” haline dönüsmeden saf gerçeklik olarak yasama dürtüsünden dogan bir ihtiyaçti. Gerçekligimi şekillendiren bir vak’aya müdahil olamasam da, en azindan şahit olma isteği baskın çıkmıştı. En azindan şahit olmak…

Bu çaresiz edilgenlik gerçekten düşündürücü. Çünkü korkarım içinde yaşadığımız karanlık çağda; düşünen, kafası bir nebze de olsa çalışan insanlar olarak gerçekliğe etki etmekten ne kadar uzak olduğumuzun acı bir işareti bu. Sinmek, önümüze sürüleni kabul etmek, ancak olaylar gerçekleştikten sonra tepki vermek, aktif değil reaktif olmak, uzun zincirlerimizin sınırlarını zorlamamak bizim için doğal bir durum. Çok yazık…

Çaresiz ve üzgünüm.

Not: Dün gece protesto gösterilerinden ayrılırken acaip bir grup ise “Hesap namluyla sorulacak” diye slogan atıyordu… Kahrımdan bir kez daha öldüm. Bu insanlar nasıl karşı çıktıkları şeyin karbon kopyası olduklarının bilincine varmayacak kadar kafasız olabilirler?

Papa Benedict St Peter’s içinde hazırlanacak bazı resimleri kimin yapacağı konusunda karar vermeye çalışırken, danışmanlarından bir tanesini, Giotto’nun işleri hakkında bilgi alması hatta bir kaç örnek getirmesi için için Toskana’ya göndermiş. Danişman Giotto’nun atelyesini bulmuş, kenisiyle tanışmış ve Papa için bir kaç küçük çizim rica etmiş. Bunun üzerine Giotto eline bir parça kağıt almış ve tek hareketle kağıdın üzerine kusursuz bir daire çizmiş. Danışman şaşkınlık içerisinde başka bir şey daha vermesi gerektiğini söylemiş ama Giotto “Bu yeterli” demiş. Tereddütler içerisinde oradan ayrılan danışman Vatikan’a dönmüş ve yolculuğu sırasında topladğı diger ressamların çizimleriyle birlikte Giotto’nun kusursuz dairesini de Papa’ya iletmiş. Herkes bu daireden çok etkilenmiş…

Bu hikaye gerçek mi yoksa Giotto’nun sanat tarihindeki önemine atfen uydurulmuş bir efsane mi diye hep merak etmişimdir. Aşağıda izleyeceğiniz video oldukça çarpıcı. Kanada’da Glebe Collegiate Institute’de öğretmenlik yapan bu adam Las Vegas’ta düzenlenen Dünya Elle Daire Çizme Şampyonasının birincisi olduğunu iddia ediyor. Bu tip bir yarışmanın gerçekten varolduğundan emin değilim ama yine de performans oldukça etkileyici. Ve kısa.

Bu muhteşem manzara ile Asos’un hemen dışındaki Kucukkuyu adlı köyün girişinde karşılaşılmış. Aslıgül gönderdi.

O.A.

Necip Türk milleti Orhan Pamuk’un aldığı Nobel’in ardından epece tartıştı ve hala da tartışıyor. Orhan Pamuk’un evinin karşısındaki duvarda yer alan bu duvar yazisi tam da bu tartışmaların en hararetli olduğu dönemde ortaya çıkmıştı. Evet birileri teşekkürünü iletmek için bu yolu seçmişti. Gayet hoş, bir sorun yok. Hikaye aslında Hüsniye’nin bu yazıyı duvara yazan kişiyle, yazısını tazelerken görüp tanışmasıyla ilginçleşiyor. Burada ismini vermeye gerek yok, çevresi geniş bir hanım olduğunu tahmin ediyoruz. Ama bir küçük betimleyecek olsak, yaşça büyük bir İstanbul hanımefendisi diyebiliriz. Bu tatlı insan, yazı her silindiğinde ısrarla sprey boyasını eline alıp duvardaki yazıyı yeniliyor. Sprey boyanın eski jenerasyonla ilginç buluşuması.

O.A.