Zamanı durdurmak: Ölülerle fotoğraf

Yazar: Onur AYNAGÖZ 17 October 2006

Geçip giden anı durdurmayı uzun zaman önce başardık. Bu kareler insanlarin fotoğrafin büyüsünü bizden çok daha büyük bir coşkuyla yaşadığını düşündüğüm viktoryen döneme ait. O devirde ölülerle fotoğraf çektirmenin yaygın bir adet olduğunu sanıyorum. Bu gün tek kareye hapsolmuş her an, internet ve çeşitli medya uzerinde yeni bir yaşam döngüsune başlıyor ve ikinci kez ivmeleniyor. Yerini ve şeklini değiştiriyor. Artık zamanı durdurmak yerine, genetik klonlama yada kök hücre nakli gibi yöntemlerle varoluşu başa almak gayreti ve cüreti içindeyiz. Hepimiz ölen kedisini klonlatan zengin hanımların haberlerini okuduk. Gerçek ve yansıma ile ilgli tanımlamalarımız ne kadar değişirse değişsin temelde aynı kalan şey sahip olduklarımızdan kolayca vazgeçmenin hala mümkün olmadığı.

Bu gün benim baktığım yerden, fotoğraflar bir hatırayi sürdürmekten daha çok bir “sonu” belgeliyor. Hem de olabilecek en katı ve anıtsal biçimde Ölünün üzerine giydirilmiş onca kıyafet, ya da cansız bedene özenle verilmiş poz, fotoğrafın donmuş yapısında bile kendini ele veriyor. Özellikle yaşayan ve ölünün yanyana bulunduğu karelerde, yaşayan ölüyü daha da bir ölü yapıyor. Diğer taraftan, bunun benim 20.YY bakış açım olduğuna dair kuşku duyuyorum. O dönemin fizik ve kimyasının ortaya koyduğu en üst düzeydeki buluşun, sıradan insan için sihirden farksız olduğunu tahmin edebiliyorum. Bu durumda bu kareler pekala varlığı devam ettiren bir işlev taşıyor olabilirler. Bunları birer ölüm belgesi olarak tanımlıyor oluşum, fotoğrafın geçen zaman içerisinde insanliğın gerçek olanla ilgili algısında yaptığı değişikliğin sonucu olabilir.

Tedirgin bir konu.

Daha çok ölü

Haberin kategorisi: 01 ETRAFTA

No tags for this post.